Przejdź do treści

Powiat Inowrocławski Oficjalny portal

Wyszukiwarka

Szukaj

Gmina Miasto Inowrocław

A pomniejsz czcionkę A standardowy rozmiar A powiększ czcionkę

Urząd Miasta Inowrocławia
ulica Prezydenta Franklina Delano Roosevelta 36
88-100 Inowrocław
tel. 52 35 55 300, fax. 52 35 55 255
e-mail: urzad@inowroclaw.pl
www.inowroclaw.pl

Inowrocław zamieszkuje 75 079 mieszkańców.

 

Uzdrowisko


Inowrocławskie Uzdrowisko powstało w 1875 r. Obecnie na terenie Parku działa 5 prywatnych obiektów sanatoryjnych: „Solanki” Uzdrowisko Inowrocław, „Energetyk”, „Oaza”, „Modrzew” i „Przy Tężni”. Są one nowoczesnymi placówkami z szeroką bazą zabiegową.W ciągu roku leczy się tu i rehabilituje w zakresie kardiologii, reumatologii i schorzeń układu ruchu oraz gastrologii około 25 tys. kuracjuszy. Uzdrowisko jest usytuowane na terenie Parku Solankowego. Park ma powierzchnię 75 ha. Znajdują się tu zabytki przyrody i bardzo urozmaicony drzewostan. Rosną jawory, klony, jesiony, kasztanowce, dęby, platany, oliwniki wąskolistne oraz wierzby nadmorskie. Latem w parku można podziwiać wielobarwne, starannie pielęgnowane dywany kwiatowe, będące chlubą uzdrowiska.

Turystów przyciąga do parku także tężnia solankowa. Budowla ma kształt dwóch połączonych ze sobą wieloboków, mierzy 9 m wysokości i 320 m długości. Na całej jej długości znajduje się taras widokowy, z którego można podziwiać panoramę Parku Solankowego i miasta. Działanie tężni jest proste: solanka jest pompowana na najwyższy poziom konstrukcji, po czym spływa w dół po gałązkach tarniny ulegając przy tym odparowaniu. Wokół powstaje aerozol, który działa profilaktycznie i wspomaga leczenie schorzeń górnych dróg oddechowych, chorób tarczycy, schorzeń alergicznych skóry, obniża również poziom ciśnienia tętniczego krwi.

 

Gospodarka


Inowrocław jest jednym z bardziej rozwiniętych ośrodków gospodarczych województwa kujawsko-pomorskiego. O gospodarczym znaczeniu Inowrocławia decyduje koncentracja przemysłu chemicznego, szklarskiego, poligraficznego, maszynowego i spożywczego oraz rozwijający się handel i usługi. Liczną grupę stanowią przedsiębiorstwa budowlane i branż pokrewnych. Działa też wiele firm związanych z branżą poligraficzną, z tego też względu Inowrocław nazywany jest zagłębiem poligraficznym.

 

Przyroda


Obszar administracyjny miasta wynosi 3 tys. hektarów, z czego ponad 300 hektarów to zieleń. Do powierzchni szczególnie wartościowych przyrodniczo należą tereny uzdrowiskowe, łąki, wody z roślinnością i bogatą fauną. Park Solankowy liczy ok. 5 tys. starodrzewi, rosną tu np. klony, lipy, sumaki, jodły itp.

Na terenie miasta jest kilkadziesiąt pomników przyrody. Znajdują się one w m.in. przy bazylice mniejszej Imienia NMP, a znaczna większość w Parku Solankowym. Należą do nich: jesion wyniosły, lipa drobnolistna, topola czarna, dąb szypułkowy, platan klonolistny, igliczna trójcierniowa, robinia akacjowa, żywotnik zachodni, topola biała i czarna. W różnych rejonach miasta znaleźć można oczka wodne (stawy). Jest ich łącznie 9.

 

Rys historyczny


Pierwsza pisemna wzmianka o Inowrocławiu pochodzi z 20 stycznia 1185 r. Dotyczy ona targu książęcego „in Novo Wladislaw”. Najstarsza łacińska transkrypcja nazwy miasta wskazuje na Władysława jako założyciela.

Po 1230 r. miasto zostało wydzielone z Kujaw księciu Kazimierzowi I, który tutaj właśnie ustanowił swą stałą siedzibę. Już w 1237 lub 1238 r. nastąpiła lokacja nowego ośrodka miejskiego, wzniesionego wedle zachodnich kanonów urbanistycznych, na prawie magdeburskim. Do 1327 r. pozostawał Inowrocław stolicą odrębnego księstwa, później aż do rozbiorów stanowił siedzibę wojewody i starosty grodowego. Do 1466 r. (drugi pokój toruński), tj. do odzyskania przez Polskę m.in. ziemi wschodniopomorskiej i chełmińskiej, miasto spełniało istotną rolę strategiczną, będąc najważniejszym ośrodkiem przygranicznym. W latach poprzedzających wielką wojnę do Inowrocławia zaglądał często Władysław Jagiełło, początkowo razem z Jadwigą, która zapisała się w miejscowej tradycji. W styczniu 1773 r. po pierwszym rozbiorze Inowrocław na 146 lat znalazł się w granicach państwa pruskiego.

Całkowicie nowe możliwości otworzyły się przed miastem po założeniu uzdrowiska (1875), w którym wykorzystywano przede wszystkim lecznicze właściwości solanki pochodzącej z miejscowych kopalń. W 1904 r. Niemcy zmienili nazwę Inowrocławia na Hohensalza (1904). Klęska Niemiec w I wojnie światowej spowodowała, że wśród Polaków odżyły nadzieje niepodległościowe. Wybuchło powstanie wielkopolskie, które 6 stycznia 1919 r. przyniosło miastu upragnioną wolność. W czasach II Rzeczypospolitej "Zdrojowisko Inowrocław" (taka nazwa obowiązywała oficjalnie od 1922 r.) utrzymywało rangę renomowanego kurortu, o co usilnie zabiegali miejscowi radni i kolejni prezydenci - Józef Krzymiński i Apolinary Jankowski.

W czasie okupacji niemieckiej (1939-1945) Inowrocław (znów jako Hohensalza) stał się siedzibą jednej z rejencji tzw. Kraju Warty. Tak przed wojną (od 1925 r.), jak i po wojnie (do 1975 r.) Inowrocław posiadał status miasta wydzielonego z powiatu, przynależąc administracyjnie do województwa poznańskiego, a w latach 1938-1939 i od 1945 r. do województwa pomorskiego (bydgoskiego). Od 1999 r. Inowrocław jest miastem powiatowym województwa kujawsko - pomorskiego.

 

Zabytki


Zachowane obiekty architektoniczne nie odzwierciedlają w pełni bogatej historii miasta, które w średniowieczu stanowiło najważniejszy ośrodek polityczny i handlowy na pograniczu polsko-krzyżackim. Liczne wojny dokonały tak dużych spustoszeń, że nie zachował się do naszych czasów ani zamek książęcy, ani wspaniała wieża ratuszowa, a po XIII-wiecznym kościele i klasztorze franciszkańskim zostały tylko resztki fundamentów, widocznych w pobliżu Teatru Miejskiego. Z potężnych obwarowań miejskich przetrwały dwa fragmenty murów obronnych - jeden przy szkole muzycznej, drugi w podwórzu posesji przy ul. Poznańskiej 4.

Najstarszym i najcenniejszym zabytkiem Inowrocławia jest romański kościół bazylika mniejsza Imienia Najświętszej Maryi Panny, wzniesiony zapewne w końcu XII w. z fundacji księcia Leszka, wnuka Bolesława Krzywoustego. Zwiedzając świątynię koniecznie zwrócić trzeba uwagę na znajdujące się zewnętrznych ścianach maski: ryty i płaskorzeźby przedstawiające ludzi, diabły i zwierzęta. Przez lata maski te były źródłem licznych domysłów i legend.

 

Drugim inowrocławskim kościołem, który pochwalić się może średniowiecznym rodowodem, jest późnogotycka fara p.w. Św. Po olbrzymich zniszczeniach dokonanych w trakcie najazdu krzyżackiego w 1431 r. wzniesiona została właściwie od podstaw i dzisiaj nie wiadomo, jak wyglądała poprzednio, a zaznaczyć trzeba, że jej pierwotną fundację datuje się na połowę XIII w. W latach 1320-1321 odbywał się tutaj proces polsko-krzyżacki o Pomorze Gdańskie. W dniu 13 grudnia 1860 r. w tej świątyni został ochrzczony Jan Kasprowicz.

W Inowrocławiu znajduje się też sporo zabytkowych domów. Historycznie najważniejszy, stoi przy ul. Tadeusza Kościuszki 19 na miejscu średniowiecznej ważnicy. Do naszych czasów przetrwały relikty XIV-wiecznych ścian oraz gotycka dwukomorowa piwnica. Najstarszy z w pełni zachowanych domów, mający już z górą 200 lat, znajduje się przy placu Klasztornym 6. Był niegdyś siedzibą starostwa oraz Banku Ludowego. Niewiele młodsza klasycystyczna kamienica Czabańskich, zwana „Złotym Rogiem”, zajmuje parcelę w centralnym punkcie miasta u zbiegu ulic Solankowej i Królowej Jadwigi.

Najwięcej ciekawych przykładów budownictwa mieszczańskiego pochodzi z końca XIX i pierwszej połowy XX w. Domy wznoszono w modnych wówczas neohistorycznych stylach. Przy ul. Solankowej, której zabudowa wyróżnia się oryginalnością i wyjątkowym smakiem artystycznym, stoi nawiązujący do romantycznego neogotyku dom kupca Juliana Dreusa (pod nr 52), a także neorenesansowa willa zasłużonego inowrocławskiego budowniczego Kazimierza Przyłuskiego (pod nr 50), pałac mieszczański w stylu włoskiego neorenesansu (pod nr 33), w którym od 2007 r. ma nową siedzibę Muzeum im. Jana Kasprowicza,
dom reprezentujący renesans niderlandzki (pod nr 30), w którym w 1927 r. mieszkał Stanisław Przybyszewski, czy inspirowany polskim duchem pensjonat „Biały Dworek” (pod nr 60).

 

W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym. Możecie Państwo dokonać w każdym czasie zmiany ustawień dotyczących cookies. Więcej szczegółów w naszej Polityce Cookies.

Zamknij